«ذکر یاهو»
تا نفس دارم در این میخانه یاهو میکنم
دل به دستِ آن نگارِ نغز و خوشرو میکنم
خرقهپوشِ خلوتِ عشقم، ز جامِ عهدِ دوست
بادهٔ مستی از آن چشمانِ جادو میکنم
توبه کردم از جهان و رنگ و بویِ مصلحت
تا صفای سینهام را از دمِ او میکنم
بغضِ تنهایی شکست و گریه باران شد به شب
جرعهای تسکین در این فریاد ، هیاهو میکنم
در سماعِ خانقاهت، جان سپردم عاقبت
نورِ حق را در میانِ رازِ م الگو میکنم
نیستم در قیدِ هستی، بشکن این ظرفِ مرا
تا حیاتِ خاک را در پیشِ او جو میکنم
«صوفیام» اما در این دنیایِ فانی، روز و شب
سجده بر سجادهٔ آن یارِ مهرو میکنم
غزلِ «سماعِ »
یارب! از مِهر، نگاهی به دلِ زارم کن
تشنهیِ رویِ توام، مستِ رخِ یارم کن
بویت آمد که منِ خسته چنین آوارهم
در طریقت زِ عطایت، تو گرانبارم کن
دل زِ آشوبِ زمین رَست و به سویت آمد
پیشِ چشمانِ خودت، مَحرمِ اسرارم کن
دلِ من جز تو به هر دلبری «لا» میگفت
فارغ از وسوسهیِ خلق و اغیارم کن
پیرِ عشقم که در این چین و شکنها ماندم
با عصایِ کرمت، باز نگهدارم کن
موسیام باز ولی در طلبِ «هوی» توام
تشنهیِ گفتنم و تشنهیِ دیدارم کن
تشنهتر میشوم از بادهیِ تو هر لحظه
طبلِ رسوایِ من و راهیِ بازارم کن
ای که در چشمِ سیه، سورمهیِ آهو داری!
صیدِ آن حلقه و آن گیسویِ تاتارم کن
از کراماتِ تو ما را کِرمی باید و بس
غرقِ در حفظِ خود و رحمتِ بسیارم کن
«حق» زِ نایِ قلمِ «صوفی» ما میجوشد
تا ابد همنفسِ دولتِ بیدارم کن
تسبیحِ خلوت گاه»
آمدم درخلوتت یارب، که از عالم جدا باشم
در این بیپروایِ فانی، به یادت بیریا باشم
شنیدم تسبیحِ کوه را که لرزید زیرِ فرمانت
جهان غرقِ شکوهِ تو، که من محوِ خدا باشم
زِ چرخِ انجم و اختر، ندایِ حق همیآید
که در هر بازدم یارب، اسیرِ «هو»یِ «لا» باشم
اگر کوه است خَم در خود، ولیکن محوِ تسلیم است
فلک در سجده میبینم، که خاکِ آن سرا باشم
جمالِ پُرشکوهت را، به جانِ عاشقان تابد
به هر هویی که برآرم، غریقِ هویِ ما باشم
به ذکرِ نیمهشبها من، به سویت راه پیمودم
میانِ انبوهِ خلقت، نهان از دیدهها باشم
شنیدم سنگها هم با منِ مسکین همآوازند
خوشا بر حالِ آن سنگی، که با او همصدا باشم
چه فریادیست یارب در شکوهِ کهکشانِ تو؟
ستاره ناله میآرد، که من در تو رها باشم
اگر مهتاب میتابد به شبهایِ سیاهِ من
زِ خویِ توست نُورش، تا کمالِ والضحی باشم
کجا یادی شود صوفی، در این غرقابِ بیساحل؟
که گم در سیلِ انوارت، غبارِ کیمیا باشم
منم آن «گلبدینِ» خسته و افغان در این غربت
که به خاکِ «ایران» امدم غرقِ خدا باشم
غریب و بینوا، سرگشته در تسبیحِ تو یارب
به کویت آمدم تا همچو یاران، پیشِ پا باشم
ندارد طاقتی یارب، بکُش این جانِ مسکین را
که نالان در هوایِ تو، فنا یی در بقا باشم
نورِ حق»
خداوندِ فلق، نقاشِ این کوه و زمین است
عظیمالشان و رحمان و سمیع و بس امین است
به یک لحظه بَرَد شأنت به عرش و کبریایی
به یک لحظه ز عرشت میکشد، حکمت همین است
خداوندی که یونس را به کامِ ماهیان برد
به رودِ نیل، او حافظ برایِ نازنین است
خداوندی که در پیری دهد بر بنده فرزند
دمِ عیسی ز نامِ او چنین احیاگزین است
اگر ایوب را با درد و غم، صد امتحان داد
خوشا صبری که پایانش بهشتِ برترین است
سیهسیصد به خوابِ کهف، یاران را فرو برد
که در طوفانِ نوحِ خود، پناهِ مؤمنین است
به ختمِ انبیا، آن مصطفی را برگزید او
که نامش در میانِ کلِ عالم، زیورین است
به «صوفی» نغمهای بخشید و زهرِ غصه را برد
که در دل، مستورِ اشعارِ حقایقبین است
گم گشته خویش
۱. من در این گوشهی دل، سرد و گرفتار شدم
بس که در خود گُمم، از خویش بیزار شدم
۲. قفسی ساختهام دورِ خودم، خاموشم
خسته از همهمهی گرمیِ بازار شدم
۳. با خودم همسفرم، اما غریبم با خویش
سایهای بودم و در باطنِ خود تار شدم
۴. ای خدا! راه نشانم بده، تنهایم من
تشنهی لحظهی پیدا شدنِ یار شدم
۵. دلِ من تنگ شد و سنگِ صبوریست دلم
پشتِ این سدِ سکوت، خسته و آوار شدم
۶. در هیاهویِ جهان، گم شده پیدا نشد و
دردِ خود گفتم و با آینه غمخوار شدم
۷. «صوفی» از غربتِ خود با کسی حرفی نزن
من که در خلوتِ خود، محرمِ اسرار شدم
«عیارِ زاهد»
عالمی را همهدم غرقِ تـمنّا دیدم
زاهدانی که تـهی از حُـبِ مـولا دیدم
دینفروشند و به ظاهر همگی اهلِ یقین
خرقهیِ زُهد به تـن، غرقِ مـنالا دیدم
در ریایِ دلِ خود، بنده و محبوسِ مقام
ننگِ اشرف به جبین، بـردهیِ دنیا دیدم
در سخن همچو نـبی، در عمل اما نـادان
مدعی را به صـفت، جـاهلِ رسـوا دیدم
بر مِنایِ دلِ خویش آی و مهارش بـرگیر
کز محبت، همه را غـرقِ تـسلّا دیدم
کهکشانگیر و جـهانگیر همه رفـتند و
سهمِ شاهانِ جهان، یک مـتـرِ تـنها دیدم
کـو ابهت؟ کـجا تشنهیِ قـدرت مـانده؟
جا و مـنصب همه را بـسترِ تـنها دیدم
«صـوفیا»! مـست شو از بـادهیِ عـشقِ ازلی
چون که پایانِ عـمل، مـرگِ تـمـنّا دیدم
تمنای رب العالمین
نیمهشب مست از تمنا، گریهام آغاز شد
رو به درگاهِ صمد، دروازهیِ دل باز شد
رنگِ دنیا جُز حبابی رویِ رودِ وهم نیست
هر که دل بر این حباب افکند، بیپرواز شد
سیم و زر میندوز، اینجا خاکِ بازیخورده است
گنجِ پیدا، سـجدهیِ آن قـلبِ مـحرمساز شد
اشکِ گرمی ریختم بر فتنهیِ این روزگار
مرگ، این راهِ دراز، از دور نـوشـآواز شد
محرَمِ اسرار شو، دور از ریایِ جـاه و مـال
با همین یک قطره اخلاص، آدمی ممتاز شد
«قُل هُوَ الله» آن ستونِ استوارِ هستی است
هر چه جُز او، کُهنهطرحی در صفِ انداز شد
«لَم یَلِد» تـوحیـدِ مـطلق، «لَم یُولَد» نـورِ حـق
عـشقِ او بـالاتـر از پـنـدارِ صـد غـمّاز شد
صوفی از خاکِ «وجود» این قصه را پایان بـبُرد:
«عـاقـبت این غـزل هـم، بـا حـق همآواز شد»